Владимир Михайлович ерекше жүйені ойлап тапты: мектепте педагог-кеңесшілер пайда болды — бұл кәдімгі мұғалімдер емес, керісінше үлкен достар, олар балаларға мектепте де, одан тыс жерде де қамқорлық жасады. Олар өз отрядындағы әрбір баланы, оның проблемаларын, қуаныштарын, армандары мен қорқыныштарын білетін.

Әрбір жексенбіде педагог-кеңесшілер өз шәкірттерін «Демалыс күні клубына» жинады. Мұнда балалар да, олардың ата-аналары да келді. Олар бірге уақыт өткізді: ойнады, қарым-қатынас жасады, мерекелер мен спорттық жарыстар ұйымдастырды. Бұл отбасыларды бір-біріне жақындатып, балаларға қауіпсіздік пен қажеттілік сезімін беруге көмектесті.

Мектепте 1-сыныптан 11-сыныпқа дейінгі оқушыларды қамтитын 11 отряд құрылды. Әр отрядтың өз аты және өз педагог-кеңесшісі болды:

• «Шағала» отряды — педагог-кеңесші Касенова Т.И.
• «Күлкі» отряды — педагог-кеңесші Попова Т.И.
• «Толқын» отряды — педагог-кеңесші Бурмаков И.А.
• «Фортуна» отряды — педагог-кеңесші Власова Е.В.
• «Жұлдыз» отряды — педагог-кеңесші Жансеитова Г.Г.
• «Желкен» отряды — педагог-кеңесші Соколовская Н.П.
• «Кристалл» отряды — педагог-кеңесші Жусупова Ж.Г.
• «Ұшқын» отряды — педагог-кеңесші Каиржанова Б.З.
• «Достық» отряды — педагог-кеңесші Ахметжанова Э.Х.
• «Інжу-Маржан» отряды — педагог-кеңесші Гайдай Г.К.
• «Виктория» отряды — педагог-кеңесші Мухамеджанова А.Т.

Әр отрядта кішілер де, жоғары сынып оқушылары да болды. Кішілер үлкендерге тартылды, оларға еліктегісі келді, ал үлкендер кішілерге қамқорлық жасауды үйренді — бұл оларды мейірімді әрі жауапты етті. Балалар өздері отряд командирлерін жоғары сынып оқушыларының арасынан таңдады — осылайша олар өз бетінше шешім қабылдауға және басқаларға деген жауапкершілікке үйренді.

Педагог-кеңесшілер балалар үшін дерлік туған адамдарға айналды. Олар оқудағы қиындықтарды жеңуге көмектесті, мамандық таңдауға кеңес берді, қиын жағдайларда қолдау көрсетті. Қиын жасөспірімдер үшін бұл өте маңызды болды — олардың қасында сенетін және көмектесуге дайын ересек адам пайда болды.

Педагог-кеңесшілер ата-аналармен бірге тренингтер өткізіп, оларға өз балаларын жақсы түсінуге, отбасылық қарым-қатынастарды жақсартуға үйретті. Түлектер өз тәлімгерлерін ұмытпады — көбі мектепке қайтып оралып, оқушылардың жаңа буынына көмектесті.

Бұл тек білім мектебі емес еді — бұл өмір мектебі, мейірімділік пен өзара көмек мектебі еді. Макарченков В.М.-ның тәжірибесі баланың сенімді үлкен досы болған кезде ол тек пәндерді ғана емес, сонымен бірге адамгершілікті де үйренетінін көрсетті.